WEDAD commissie '19

Het programma vind je hier

Registreer hier »

Meer informatie nodig? Neem contact op via de mail socialwalk@naeweb.nl

 

 

#Stapsamenvooruit


Wie zijn wij?

Mariska Poels

 

Ik ben Mariska Poels, getrouwd en moeder van 3 geweldige kinderen waar ik heel erg trots op ben. We wonen in het zuiden van Nederland, Limburg. Ik werk als sociaal verpleegkundige in de Jeugdgezondheidszorg, en verder in mijn coachingspraktijk, waar ik me vooral richt op ouders van kinderen met een eetstoornis. In mijn vrije tijd doe ik aan hardlopen en wandelen (dit jaar ga ik voor de 13e keer de vierdaagse in Nijmegen lopen). Verder houd ik van muziek, piano spelen en dansen!

Ik ben iemand die de verbinding zoekt, en dat is de reden dat ik me inzet voor de WEDAD. Een eetstoornis is een aandoening die gericht is op eenzaamheid, op eilandjes. Diegene die het betreft, maar ook als naaste, moet je oppassen dat je niet op een eilandje komt te staan. Dit is onze ervaring met onze dochter die herstellende is van een eetstoornis. Het is zó fijn om ondersteuning en begrip te mogen ontvangen van de mensen om je heen. Ook binnen de behandelwereld heb ik ervaren dat er meer verbinding mag komen. Het is daarom dat ik heel graag wil dat we met elkaar in actie komen. Als ondersteuning voor iedereen, maar dan ook iedereen, die kampt met een eetstoornis, of een naaste heeft met een eetstoornis. Ik hoop veel mensen te mogen ontmoeten op 2 Juni #stapsamenvooruit

 

 

 

 

 

 Merle Must

Ik ben Merle Must, een van de commissieleden voor WEDAD 2019. Ik woon in Groningen samen met mijn vriend – die ik over paar maanden mijn man mag noemen – en onze twee katten. Ik ben in opleiding tot arts en ik hoop over een paar jaar fulltime bezig te kunnen gaan met helpen van patiënten met eetstoornissen. Naast mijn studie werk ik in het ziekenhuis en doe ik vrijwilligerswerk bij Ixta Noa waar ik als ervaringsdeskundige mensen met eetstoornissen begeleid. Mijn hobby’s zijn hardlopen, Ashtanga yoga, lezen en allerlei voorstellingen en tentoonstellingen bekijken. Verder reis ik heel graag.

Eetstoornissen maken mensenlevens kapot en dat heb ik helaas zelf kunnen meemaken. Na het lopen van een lange weg naar herstel wil ik zelf wat kunnen betekenen voor mensen met eetstoornissen en hun naasten. Ik wil doorgeven dat herstel mogelijk is en dat een leven zonder een eetstoornis het meer dan waard is. Ik hoop dat we er samen een mooie dag van kunnen maken. Tot 2 juni!

 

Rachelle de Mooij

Mijn naam is Rachelle. Ik zit dit jaar in de organisatie voor de NAE Socialwalk omdat ik me graag in wil zetten voor meer acceptatie en begrip voor psychische stoornissen, en in dit geval eetstoornissen. Een lange tijd heeft mijn leven vooral in het teken gestaan van een eetstoornis. Inmiddels zijn er gelukkig ook veel dingen naast de eetstoornis ontstaan en ben ik blij dat ik ook weer meer meedoe in de maatschappij. Ik merk wel dat ik heel hard probeer te zorgen dat niemand erachter komt dat ik nog last heb van een eetstoornis, omdat ik het gevoel heb dat er nog veel vooroordelen over zijn en omdat ik juist wil dat ik normaal benaderd word. Ik hoop door dit evenement weer een klein beetje bij te dragen aan openheid over dit onderwerp.

 

 

 

Wendy van der Hulst

Mijn naam is Wendy van der Hulst, 36 jaar, verloofd en woonachtig in Leiden met aanstaande man en bonuskind. Ik ben sinds 2006 werkzaam in Rivierduinen Eetstoornissen Ursula, eerder als sociotherapeut/verpleegkundige, en vanaf 2015 als GGZ verpleegkundig specialist/regiebehandelaar. In mijn vrije tijd houd ik mij bezig met mijn gezin, sociale contacten, dansen, lezen, social media. Ik vind het belangrijk om mij in te zetten voor bekendheid rondom eetstoornissen, als ernstige ziekte die iemand overkomt, en ik hoop op die manier bij te dragen aan verdere destigmatisering. Daarbij vind ik het ook belangrijk om uit te dragen dat eetstoornissen behandelbaar zijn, dat herstel zeker mogelijk is. En laten we ook met elkaar werken aan verdere bekendheid van alle eetstoornissen, dus zowel anorexia nervosa, boulimia nervosa, als eetbuistoornis en andere gespecificeerde eetstoornissen. Elke eetstoornis verdient evenveel aandacht!

Ik hoop jullie te zien op 2 juni!


 

 

 

 

 

Eric van Furth

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Rena Braams

Je komt mij tegen bij de Nederlandse Academie voor Eetstoornissen. Als bureaumanager van het NAE bestuur zet ik mij samen met het bestuur in om de behandeling en begeleiding van patiënten met een eetstoornis en hun naasten verder te ontwikkelen. In het dagelijks leven merk ik hoe weinig mensen weten over eetstoornissen en de impact die dit heeft op iemands leven en diens naasten. Tegelijk merk ik dat er veel schaamte is over het hebben van een psychische kwetsbaarheid. Dat moet de wereld uit! Daarom loop ik tijdens WEDAD op 2 juni aanstaande, samen met hopelijk vele honderden anderen, om aandacht te vragen en bewustwording te creëren.

 

 

BLOG #2  Heel veel vragen

In mijn vorige blog heb ik mijzelf en mijn twee dochters voorgesteld die ik ter bescherming van hun privacy gemakshalve Aafke en Roos noem.
Ik neem u in mijn blogs mee in mijn verhaal als vader van een kind met een eetstoornis.
Er viel dus een stilte die ik nog dagelijks hoor, toen de dokter de diagnose Anorexia Nervosa stelde. Gek genoeg was ik opgelucht. Haar “niet goed voelen” had nu een serieuze naam. Ze was werkelijk ziek. De dokter wist wat het was. En als de dokter wist wat het was, kon ze haar ook weer snel beter maken, dacht ik.  In dat laatste had ik mij – zou al heel snel blijken - goed vergist.


Weer buiten op de stoep bij de huisarts, hadden we in onze ene hand een doorverwijzing voor de kinderarts en het ziekenhuislaboratorium, en in onze andere hand een telefoonnummer van een eetstoorniskliniek. Op die stoep bij de huisarts wist ik even niet wat ik ernstiger vond klinken: Anorexia Nervosa of eetstoornis? Het Latijnse Anorexia Nervosa klonk medisch en ver weg; het klonk als iets ingewikkelds dat wel oplosbaar was. Maar het Nederlandse begrip eetstoornis was toch andere koek! Is een stoornis een ziekte? Kan de kinderarts de stoornis wel genezen? Wat is een stoornis eigenlijk precies? Een stoornis; hoort daar eigenlijk geen psychiater bij? 

En, wat moet mijn kind in een eetstoorniskliniek? Waar staan die klinieken? Gaan ze haar daar beter maken? Het bezoek aan de huisarts had veel meer vragen opgeleverd dan antwoorden. Al snel zou blijken dat dit het begin was van een traject met heel veel vragen die zich achter elkaar aandienden, en die niet allemaal beantwoord konden worden. Na een paar maanden moest ik de mannenlogica dat op elke vraag een antwoord te vinden is, loslaten. Het gaf mij rust te accepteren dat er niet op elke vraag een antwoord te vinden is!

Aafke trok mij aan mijn jas: “Wat sta je hier te dromen pap. Ik wil naar huis, ik heb het koud!” Thuis aangekomen ging ik direct aan de slag met de telefoonnummers die ik gekregen had. Het bellen met alle instanties leek wel een fulltimebaan. Bij de kinderarts en het laboratorium konden we de volgende dag al meteen langskomen. Ik verbaasde me over de snelheid waarmee we dit konden regelen. Maar die verbazing was van hele korte duur. Want een afspraak maken met de eetstoorniskliniek was toch wel van een hele andere orde. Een hele aardige mevrouw stond mij telefonisch te woord. Ze vond het heel naar voor ons dat onze dochter Anorexia had. Als zelfs de medewerkers van een kliniek de ziekte (of was het nou een stoornis?) naar vonden, was het toch misschien veel erger dan ik dacht. Helaas kon de kliniek op korte termijn niets voor ons betekenen, want ze hadden een enorme wachtlijst. “Een enorme wachtlijst?”, dacht ik, “maar hoeveel kinderen zijn er dan niet die dit hebben, en waar wonen ze dan, want wij zien ze nooit.” De kliniek kon ons wel een hele goede psychologe aanbevelen, die veel ervaring had met Anorexia.

De volgende keer ga ik in op uw vragen en vertel ik u hoe het ons verder verging.


BLOG #1   Een perfectioniste in hart en nieren 

 

Laat ik beginnen met mijzelf voor te stellen. Ik heet Jesús, heb twee prachtige dochters die ik gemakshalve Aafke en Roos noem, ben onderwijsconsultant van beroep, en vanaf vandaag zal ik regelmatig een blog schrijven voor de NAE-site. Als u iets aan mij wilt vragen, dan kan dat door op de blogs te reageren. Uw vragen vormen het uitgangspunt van de volgende blogs. Ik schrijf over hoe het is als vader, als je dochter een eetstoornis heeft. De namen van mijn dochters heb ik om privacy-redenenen gefingeerd. Ook als er namen van hulpverleners in mijn blog verschijnen, zijn dat niet de echte namen. Het gaat immers niet om wie, wat gedaan heeft; het gaat om het verhaal van mij als vader. Het gaat om hoe je leven verandert, als je dochter de diagnose “eetstoornis” krijgt. Want dat is wat er zo’n acht jaar geleden gebeurde. Aafke kwam thuis, met in haar kielzog haar nieuwe “vriend” die vaag bleef totdat een arts hem identificeerde als Anorexia Nervosa. Toen hij eenmaal geïdentificeerd was zagen we hem dagelijks als een grote roze olifant in de kamer zitten. Hij week niet van de zijde van Aafke. Hoe kon het zijn dat we hem niet eerder gezien hadden? En nu acht jaar later is hij nog steeds niet helemaal weggegaan. Het enige verschil, we kunnen er beter mee omgaan. Ik neem u in blogs mee in mijn verhaal.

Maar laat ik u eerst meenemen, naar de dag dat alles in ons gezin op de kop gezet werd. Of was er achteraf gezien niet echt één dag aanwijsbaar als startpunt?

Het was zo’n acht jaar geleden. Aafke zat in de 2evan het tweetalig gymnasium. Superslim was ze, en is ze nog steeds. Een mooie meid, en een perfectioniste in hart en nieren.

Toen ze nog één jaar oud was kochten we van die kubussen voor haar, die in elkaar passen en waar je een eenvoudige toren mee kan maken. 

Aafke deed niets anders dan kijken, hoe wij een torentje bouwden van de plastic blokken. Ze raakte de blokken zelf niet aan, totdat zij plotseling de blokken pakte en er in één keer een torentje van maakte. Wij vonden het prachtig.

Pas veel later begrepen we dat dit in essentie de manier is hoe zij haar leven leeft, en dat zij het daardoor lastiger heeft dan anderen.  Ze zet geen stap voordat ze zeker weet wat de stappen haar gaan brengen. Het hoogst haalbare was steeds haar doel. Het was dezelfde Aafke die in het leven stapte van de Eetstoornissen. Stappen waarvan volstrekt onbekend was waar zij haar gingen brengen. En nog steeds is de eindbestemming niet bekend.

Het was acht jaar geleden dat we aan alles voelden dat het niet goed ging met Aafke. Er kwamen de laatste tijd geen vrienden over de vloer. Aafke werd met de dag ongelukkiger. Ze slipte als zand tussen onze vingers weg. Wij konden er geen grip op krijgen. Mijn maag draaide om als er weer geen vreemde fiets voor onze deur stond. Weer geen vrienden op bezoek. Weer een verdrietige Aafke op de bank. Een Aafke die niet met ons wilde praten. Een Aafke die letterlijk elke dag onzichtbaarder werd. Pas toen ze zei dat ze niet meer kon fietsen, zag ik hoe vermoeid en uitgeput ze er uit zag. Het was goed mis. Een bezoek aan de dokter konden we niet meer uitstellen. De stilte die viel toen de dokter “Anorexia Nervosa” zei, hoor ik nog dagelijks.

De volgende keer ga ik op uw vragen in en vertel ik u hoe het ons verder verging. 

Wilt u reageren op bovenstaande blog? Uw reactie aan mail bureau@naeweb.nl zal worden doorgestuurd aan Jesús.